RAL 6000 Patinagrün

Tam, gdzie zieleń opalowa przechodzi w czystość i chłód, zieleń patynowa pozostaje związana z ziemią. To zieleń, która przypomina stare, przez lata wystawione na działanie pogody miedź, kolor, który uspokoił się, zanim jeszcze został nałożony. Średnia jasność, przygaszony ton, nigdy nie wydaje się krzykliwa. Jest w niej coś pogodnego, niemal powściągliwego, co nie wysuwa się na pierwszy plan, lecz cicho niesie pomieszczenie.

Na dużych powierzchniach, takich jak fronty czy płytki nad blatem, zieleń patynowa wygląda mniej jak deklaracja, a bardziej jak spokojne tło, na którego tle inne rzeczy zyskują przestrzeń. W świetle dziennym wychodzi na wierzch szary podton, powierzchnia wygląda wtedy jak zwietrzały kamień. Wieczorem, w cieplejszym świetle lampy, zieleń pogłębia się, staje się bardziej nasycona i cieplejsza, niemal aksamitna. Pomieszczenie z tym odcieniem wydaje się uziemione, nie stając się ciemne, stateczne, nie będąc ciężkie.

Do drewna zieleń patynowa pasuje szczególnie tam, gdzie samo drewno ma już pewien spokój: dąb, orzech, postarzone drewno świerkowe. Obok mosiądzu lub szczotkowanego starego mosiądzu powstaje zestaw, który przypomina szklarnie lub stare apteki. Chłodniejsze metale, takie jak stal nierdzewna czy matowa czerń, stawiają obok bardziej surowy akcent. Kamień naturalny w jasnych odcieniach szarości, wapień lub trawertyn, a także len i grube tkaniny bawełniane dobrze podchwytują ziemistą stronę odcienia.

Jako kombinacja o stopień ciemniej czeka zieleń jodłowa RAL 6009, dobra na cokoły lub dolne rzędy szafek, podczas gdy zieleń patynowa pozostaje na górze. Kremowa biel RAL 9001 to pasująca do niej biel, zachowuje ciepło zieleni i obok niej nigdy nie wydaje się zimna. Na uchwyty i listwy przypodłogowe grafitowa czerń RAL 9011 stanowi wyraźny, spokojny kontrapunkt, nie przerywając powierzchni.

W porównaniu z sąsiadami wyraźniej widać jego własny charakter. Miętowy turkus jest chłodniejszy, czystszy, z wyraźnym udziałem niebieskiego, który wydaje się świeższy. Zieleń opalowa pozostaje jaśniejsza i lżejsza, mniej ziemista. Zieleń sosnowa idzie w stronę ciemnej, żywicznej, z cieplejszym żółtym udziałem, który czyni ją cięższą. Zieleń patynowa leży dokładnie pomiędzy, wystarczająco przygaszona dla spokoju, wystarczająco jasna, by nie przytłaczać.