RAL 7031 Blaugrau

Niebieskoszary niesie w sobie dwa słowa i oba należy brać dosłownie. To szarość, która nie chce pozostać neutralna, lecz przechyla się na chłodną stronę, jak kamień, który długo leżał w wodzie, albo niebo tuż przed deszczem. Nie błękit w ścisłym sensie, ale na tyle go, że odcień nigdy nie wydaje się ciepły, lecz jasny i nieco zdystansowany. To czyni go spokojnym, nie czyniąc zimnym.

Na dużych powierzchniach, takich jak fronty czy całe meble, ta podwójna natura ujawnia się szczególnie wyraźnie. Przy dużej ilości światła dziennego szarość wysuwa się na pierwszy plan i wydaje się rzeczowa, niemal kamienna. Gdy tylko światło staje się łagodniejsze, wieczorem lub w pomieszczeniu bez bezpośredniego słońca, występuje niebieski podton i nadaje powierzchni coś zamyślonego. Pomieszczenie z tym odcieniem zmienia się więc w ciągu dnia, pozostając zawsze powściągliwe i nigdy niespokojne.

Do jasnego drewna, jak dąb czy jesion, powstaje kontrast, który nie staje się głośny, bo obie strony pozostają przygaszone. Na ciemniejszym drewnie, na przykład orzechu, niebieskoszary wydaje się chłodniejszy i wyraźnie się odcina. Metale takie jak mosiądz wnoszą ciepłą przeciwwagę, podczas gdy chrom czy stal nierdzewna konsekwentnie prowadzą dalej chłodną linię odcienia. W przypadku kamienia, na przykład łupku czy szarego marmuru, granica niemal się zaciera, bo światy kolorów są sobie bardzo bliskie, a także ciężkie, matowe tekstylia, takie jak len, dobrze się wpisują.

Obok niebieskoszarego często stoi granitowoszary, o stopień ciemniejszy, który jako cokół lub dla pojedynczych frontów uziemia powierzchnię. Czysta biel to zestawienie, które w zamówieniach pojawia się najczęściej razem z niebieskoszarym, ponad dwukrotnie częściej, niż wynikałoby z przypadku. Rozjaśnia powierzchnię i nadaje szarości wyraźną, niemal nordycką ramę. Antracytowoszary przejmuje natomiast małe role, uchwyty, listwy przypodłogowe, krawędzie, i wyostrza w ten sposób kontur całości.

Bazaltowoszary leży blisko niebieskoszarego, pozostaje jednak bardziej neutralny i bez niebieskiego zabarwienia. Żelazoszary jest ciemniejszy i przez to wydaje się cięższy, niemal metaliczny. Mysioszary z kolei odbiera ciepło i układa się łagodniej, niemal beżowo, w pobliżu niebieskoszarego, nie osiągając jego chłodnej klarowności. Kto waha się między tymi odcieniami, decyduje w gruncie rzeczy o tym, ile chłodu i ile ciężaru ma unieść powierzchnia.