RAL 6003 Olivgrün

Zieleń oliwkowa leży między zielenią a brązem, z przytłumionym, ziemistym podtonem, który nigdy nie staje się krzykliwy. To odcień bez połysku w charakterze, stonowany i spokojny, niemal jak wysuszone liście albo stare wojskowe sukno. Dzięki temu jest jednocześnie ciężki i przyziemny, nigdy głośny.

Na większych powierzchniach, takich jak fronty kuchenne czy fronty mebli, oliwkowa zieleń wygląda statecznie i odbiera pomieszczeniu wszelki chłód, nie ogrzewając go tak, jak zrobiłaby to czerwień. Przy dużej ilości światła dziennego wyraźniej pokazuje się zielony udział, niemal mszysty. W przytłumionym świetle odcień zbliża się do głębokiego brązu i wygląda wtedy niemal jak skóra. Ta zmienność czyni go interesującym dla pomieszczeń ze zmieniającym się w ciągu dnia światłem.

Do drewna o ciepłym, rudawym tonie, takiego jak wiśnia czy orzech, powstaje zestaw, który uspokaja obie strony. Mosiądz i szczotkowane złoto leżą blisko tonu podstawowego i na oliwkowej zieleni nigdy nie wyglądają na doczepione. Kamień naturalny, taki jak wapień lub jasny piaskowiec, utrzymuje powierzchnię w ziemistym charakterze, podczas gdy len lub gruba wełna jeszcze bardziej podkreślają fakturę odcienia.

O ton jaśniejszy szary cementowy harmonizuje jako spokojne przejście, które nie dominuje nad frontami, lecz im towarzyszy. Biel kremowa jest pasującą do niej bielą, która uwidacznia ciepło zieleni oliwkowej, sama nie wyglądając zimno. Czarnobrąz na uchwytach lub cokołach stanowi ciemny akcent, który uziemia odcień i nadaje mu wyraźną dolną krawędź.

Zieleń tlenku chromu leży bliżej czystej zieleni, dlatego wydaje się świeższa i mniej ziemista niż zieleń oliwkowa. Brązowoszary przesuwa się mocniej w stronę szarości i traci żywy zielony połysk. Żółta oliwka wnosi więcej żółci, przez co jest jaśniejsza i cieplejsza, podczas gdy zieleń oliwkowa pozostaje pośrodku tej rodziny, stonowana i stała.