RAL 6020 Chromoxidgrün

Mos op een natuurstenen muur in de schaduw, dat is de sfeer die ontstaat wanneer je aan chromoxidgroen denkt. Een groen dat niet straalt, maar rust, met een zachte grijze sluier die het aardt en zwaar laat ogen, haast als oud bronsgroen op een standbeeld. Het heeft iets terughoudends, bijna stils, dat doet denken aan kassen uit een andere tijd of aan de kleur van oude laboratoriumvaten.

Op grote vlakken ontvouwt deze kleur een dichte, bijna fluwelen diepte die een ruimte kleiner laat ogen, maar ook geborgener. Bij veel daglicht toont het groen een warme, bijna bronzen glans waardoor de grijze delen naar de achtergrond treden. In gedempt licht wordt het daarentegen donkerder, bijna zwartgroen, en neemt het de hardheid weg die puur zwart met zich mee zou brengen.

Bij licht eikenhout en geolied notenhout ontstaat een samenspel dat aards en warm aanvoelt, zonder opdringerig te zijn. Messing en geborsteld goud zetten daarop een glanspunt dat het groen edeler laat ogen, terwijl matzwart metaal het eerder ambachtelijk en robuust laat ogen. Ook bij natuursteen zoals kalksteen of grijze leisteen voegt het zich rustig in, evenals bij linnen en zware katoenen stoffen in gebroken wit.

Een tint lichter ligt resedagroen, dat chromoxidgroen als zachte overgang dient en fronten luchtiger laat ogen wanneer beide kleuren in dezelfde ruimte voorkomen. Crèmewit is het wit dat erbij past, warm genoeg om de koelte van het groen te compenseren zonder zelf luid te worden. Voor grepen en plinten brengt zwartbruin een aardse diepte waardoor het geheel uit één stuk lijkt.

Flessengroen is donkerder en voller, zonder het grijsaandeel dat chromoxidgroen zijn terughoudendheid geeft. Dennegroen ligt dichter bij blauw en oogt daardoor koeler, bijna winters, terwijl chromoxidgroen eerder naar de warme kant neigt. Bruingroen laat het groen ten slotte bijna helemaal los en schuift verder richting aarde; het is de kleur voor iedereen die het nog gedempter wil.