RAL 5011 Staalblauw

Een avond vlak voor de schemering, wanneer de hemel niet meer blauw en nog niet zwart is: precies daar ligt staalblauw. Het is een tint met diepte, die niets luids heeft maar aanwezigheid toont zodra je hem ziet. Op een keukenfront oogt hij als een rustig anker, op een tegelvlak in de badkamer als een kleine baai waar je tot rust komt. Hij heeft niets koels in negatieve zin, eerder iets geconcentreerds, bijna iets beschutts.

Op grote vlakken ontvouwt staalblauw zijn volledige werking. Een complete keukenopstelling in deze tint oogt gevat en helder, nooit zwaar, omdat het blauw altijd nog een vleugje licht in zich draagt. Bij veel daglicht toont hij wisselende nuances tussen blauw en een diep grijs, bijna als natte leisteen. Valt er weinig licht in, bijvoorbeeld aan een noordzijde of 's avonds bij lampenlicht, dan schuift hij dichter naar zwartblauw en geeft hij de ruimte een dichte, bijna fluweelachtige sfeer.

Staalblauw houdt van materialen met een eigen karakter naast zich. Licht eikenhout brengt warmte in de koelte, terwijl geborsteld messing of oud messing een edel contrapunt zet. Op natuursteen zoals licht marmer of travertijn oogt de tint bijna maritiem, op mat leisteen daarentegen zeer gesloten en rustig. Linnen of grove loden stof in zandtinten als textiel ernaast laten het vlak ademen zonder dat de diepte verloren gaat.

Een stap lichter gedacht staat veren-blau ernaast, een tint die dezelfde rust heeft maar meer licht doorlaat en zich leent voor aangrenzende vlakken die niet zo zwaar mogen overkomen. Verkeerswit is het wit dat bij staalblauw hoort, helder en zonder gele zweem, ideaal voor voegen, lijsten of plinten die het blauw contour geven. Voor grepen en plintbekleding past antracietgrijs, dat de diepte van het blauw opneemt zonder ermee te concurreren, een combinatie die in keukens bijzonder vaak wordt gekozen.

In de buurt van de blauwtinten heeft staalblauw zijn eigen plek. Zwartblauw gaat nog een stap verder de duisternis in en oogt bijna nachtzwart, terwijl grijsblauw koeler en gedempter blijft, met minder zichtbaar blauwaandeel. Saffierblauw daarentegen is lichter en helderder, bijna stralend in vergelijking, en brengt een frissere, jongere noot mee. Staalblauw ligt er precies tussenin: donker genoeg voor diepte, maar nog steeds duidelijk als blauw herkenbaar.