RAL 3005 Wijnrood

Sommigen noemen deze tint gewoon bordeaux, naar de wijn waarvan hij de diepte draagt, en inderdaad zit er in RAL 3005 precies die mengeling van donkerte en warmte. Het is geen luid rood, maar een rood dat zich terugtrekt en juist daardoor gewicht krijgt. Op een vlak oogt het nooit schel, eerder als fluweel dat het licht opslokt in plaats van terug te kaatsen.

Op grote vlakken zoals keukenfronten of tegels ontvouwt wijnrood een rustige diepte die een ruimte kleiner en warmer laat lijken, bijna als een omarming. Bij veel daglicht toont hij zijn volle, rijke rood met een vleugje bruin eronder, bij schemerlicht of kunstlicht schuift hij bijna naar het zwartbruine en wordt hij een rustige contour in de ruimte. Door deze veelzijdigheid vertelt de tint 's ochtends en 's avonds een ander verhaal, maar oogt hij nooit onrustig.

Bij hout met een warme ondertoon, notenhout, eiken, donker kersenhout, vindt hij makkelijk zijn plek zonder zich aan te dienen. Messing en oud messing tillen het rood naar het warme en laten het bijna edel lijken, terwijl mat zwart het verankert en modern houdt. Natuursteen zoals donker marmer of leisteen neemt niets van zijn kracht weg, en textiel zoals linnen of fluweel in zand of antraciet laat hem ademen in plaats van hem te verpletteren.

Een tint lichter staat oriëntrood naast hem, dat het bordeaux iets van zijn zwaarte ontneemt en hem vriendelijker maakt zonder de familie te verlaten. Crèmewit is het wit dat bij hem past als geen ander, zacht genoeg om het rood niet af te koelen, maar licht genoeg om hem ruimte te geven. Voor grepen en plinten is zwartbruin geschikt, dat de lijnen scherper maakt en het rood een rustige omlijsting geeft waarin het tot zijn recht kan komen.

Onder de roodtinten van de kleurfamilie wordt wijnrood bijzonder vaak gekozen, vooral voor meubels en keukenfronten, maar ook in de badkamer op tegels zie je het vaak. Roodbruin ligt dicht bij hem, maar is aardser en minder door het rood bepaald. Purperrood brengt een koelere, violette ondertoon mee, terwijl bruinrood nog donkerder en zwaarder oogt, bijna richting kastanje. Wijnrood zelf blijft daar tussenin, helder rood, maar nooit licht, en precies daarin ligt zijn rust.